In his formative years Galileo cultivated a highly fertile geometric imagination that would nourish his study of mathematics and physics, and especially mechanics. His invention, when he was in his 20s, of a lightweight hydrostatic balance earned him the admiration of senior mathematicians in Italy. Heilbron lovingly explores Galileo’s resourcefulness by explaining, recalculating and diagramming all his most important insights into the nature of things. 

- லிங்க் 

சாதாரண வாக்கியம். ஒரு சில அறியப்படாத சொற்கள் உள்ளன. ஆனால் இங்கு என்ன எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பது எளிதில் புரிகிறது. தகவல்களை அடுக்கியிருக்கிறார். கருத்தாழம் என்று பார்த்தால் அப்படி ஒன்றும் பிரமாதமாக எதுவுமில்லை என்று சொல்லிவிடலாம்.

இது ஒரு சில இணைய அகராதிகளைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பு: ஆனவரை எளிமையான மொழிபெயர்ப்புக்கு முயற்சி செய்திருக்கிறேன்:

கலிலியோ தன் வளர்பருவத்தில், மிகவும் வளமான, வடிவியல் சார்ந்த கற்பனையைப் பயில தன்னைப் பழக்கப்படுத்கிக் கொண்டார். இப்பயிற்சி அவர் கணிதமும் இயற்பியலும், அதிலும் குறிப்பாக விசையியலைக் கற்கும்போது அவருக்குக் கைகொடுத்து உதவுவதாக இருந்தது. கலிலியோ தனது இருபதுகளில் நிலைநீர்த் தராசை வடிவமைத்தார். இது அவருக்கு இத்தாலியின் மூத்த கணிதவியலாளர்களின் நன்மதிப்பைப் பெற்றுத் தந்தது. பொருட்களில் இயல்பு குறித்த அவரது நுண்காட்சிகளில் மிக முக்கியமானவற்றை ஹில்ப்ரான் விளக்கங்கள், கணக்குகள் மற்றும் வரைபடங்களால் மிகுந்த நேசத்துடன் விவரிக்கிறார். இதைக் கொண்டு அவர் கலிலியோவின் வளமான கற்பனையை அறிய முற்படுகிறார், 

இது அறிவியல். இங்கிருந்து இலக்கியத்துக்குச் செல்வோம்.

Let us imagine for a moment that prose and poetry are clearly distinguishable from each other. The translator of prose can imagine that she is translating the meaning of the text, coding it through another system of signs. She can abandon the letter of the source text and convey its spirit. The poetry translator gets entangled with the letter. The more the text experiments and renews form, the more she does this. In a poem, meaning and letter are inseparable. Or as the French poet and philosopher Paul Valéry puts it: poetry is an incessant hovering between sound and meaning.

- ஒலியும் பொருளும்.

உரைநடையையும் கவிதையையும் முழுமையாக வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியும் என்று வைத்துக் கொள்வோம். உரைநடையை மொழிபெயர்ப்பவர், தான் தன் பிரதியின் பொருளையே மொழிபெயர்ப்பதாக நினைத்துக் கொள்ள முடியும். அவர் தனது பிரதியைப் பிறிதொரு குறிவழக்கு அமைப்புக்கு ஏற்ற வகையிலான குறிமுறையாக்கத்தை நிகழ்த்துகிறார். மூலப் பிரதியின் எழுத்தைக் கைவிட்டு, அதன் உட்பொருளை அவரால் எடுத்துச் சொல்ல முடியும். கவிதையை மொழிபெயர்ப்பவர் எழுத்தில் சிக்கிக் கொள்கிறார். எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு பிரதி தன்னைப் பரிட்சை செய்து புதுப்பித்துக் கொள்கிறதோ அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அவர் தனது சிக்கலைக் கூட்டிக் கொள்கிறார். கவிதையின் சொல்லும் பொருளும் பிரிக்க முடியாதவை. பிரஞ்சுக் கவிஞரும் தத்துவவியலாளருமான பால் வலரி கூறுவது போல், ஒலிக்கும் பொருளுக்கும் இடையே தொடர்ந்து வட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது கவிதை.

“The translator of prose can imagine that she is translating the meaning of the text, coding it through another system of signs,” என்று எழுதுவது எவ்வளவு எளிமையாக இருக்கிறது- அதே தமிழில், “ உரைநடையை மொழிபெயர்ப்பவர், தான் தன் பிரதியின் பொருளையே மொழிபெயர்ப்பதாக நினைத்துக் கொள்ள முடியும். அவர் தனது பிரதியைப் பிறிதொரு குறிவழக்கு அமைப்புக்கு ஏற்ற வகையிலான குறிமுறையாக்கத்தை நிகழ்த்துகிறார்,” என்று எழுதும்போது எவ்வளவு சிக்கலாக இருக்கிறது! ஆற்றோரமாக நடந்து செல்கிறவனைத் தண்ணீரில் தள்ளி விட்ட மாதிரியான மூச்சுத் திணறல்.

பேசாமல், “உரைநடையை மொழிபெயர்ப்பவர் தான் தன் டெக்ஸ்ட்டின் பொருளை மொழிபெயர்ப்பதாக நினைத்துக் கொள்ள முடியும்.  அதை வேறொரு சைன் சிஸ்டத்தில் கோடிங் செய்கிறார், அவ்வளவுதான்,” என்று மாற்றிவிட்டால் என்ன?

இரண்டில் எதில் தமிழுக்கு நஷ்டம்? ஆனால் போலி கௌரவம் என்று ஒன்று இருக்கிறதே, அதன் மேதைமையே தனி. பொருள் புரியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, ஒலி சரியாக இருக்க வேண்டும். மேட்டிமைவாதம் எளிய வேடம் தரித்துப் பேசும்போது, பதில் கேள்வி கேட்க முடியாது.

இதனால் முன் சொன்ன சாதாரண தகவல் கட்டுரைகள்கூட படிக்க முடியாத மாதிரி எழுதப்படுகின்றன. இதனால் என்ன பிரயோசனம்? அகராதிகளின் பக்கங்களை அதிகரிக்க மட்டுமே இந்தக் கட்டுரைகள் பயன்படும். உண்மையில் நமக்கு அறிவியல், மொழி, தத்துவம் என்று பல துறைகளிலும் ஆர்வம் அதிகரிக்க வேண்டுமென்றால் அதற்கான மொழி எளிமையாக இருக்க வேண்டும். அப்புறம்தான் அதில் சுயமாக சிந்தனை செய்து எதையும் சாதிக்க முடியும்.

இங்கேயானால் ஆனா ஆவன்னாவே சிக்கலாக இருக்கிறது. தமிழைப் பொருத்தவரை துறை சார்ந்த அறிவின் மொழியும் கவிதையைப் போல் இடையறாது சொல்லையும் பொருளையும் சுற்றித் திண்டாடி திணறிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தச் சிக்கலுக்கு விடை காணும்வரை துறைஞானம் உள்ள அறிஞர்கள் ஊமைகளாகத் திரிய வேண்டியதுதான்.

அல்லது செவிடர்களோடு உரையாடலாம்.